Join us for an evening of creativity, conversation, and culture at one of Chicago’s true hidden gems – the Polish Museum of America. Enjoy a glass of wine as you create with Patricia Stepniak a vibrant painting inspired by the work of Zofia Stryjeńska, the celebrated Polish Art Déco artist.
All painting materials—and outline of the artwork—are provided. Just relax, paint, and have fun.
Arrive at 5pm for a tour the Museum.
Purchase Tickets (available until Wednesday, June 28)
Zapraszamy na wieczór pełen kreatywności, rozmów i kultury w jednym z prawdziwych, ukrytych klejnotów Chicago - Muzeum Polskim w Ameryce. Delektuj się lampką wina, tworząc z Patrycją Stepniak pełen życia obraz inspirowany twórczością Zofii Stryjeńskiej, uznanej polskiej artystki Art Déco.
Wszystkie materiały malarskie – wraz ze szkicem wyjściowym – są zapewnione. Po prostu zrelaksuj się, maluj i baw się dobrze.
Przyjdź o godzinie 17:00 jeśli pragniesz zwiedzić muzeum.
Kup bilety (dostępne do środy, 28 czerwca)
Zofia Stryjeńska (née Lubańska; b. May 13 1891, Kraków, Poland – d. February 28, 1976, in Geneva, Switzerland) – Polish painter, graphic designer, illustrator, stage designer, a representative of Art Déco style. Along with Olga Boznańska, Maria Werten, and Tamara de Łempicka, she was one of the best-known Polish women artists of the interwar period.
She first studied at various academies and studios in Kraków. In 1911 entered the Academy of Fine Arts in Munich, assuming identity of her brother Tadeusz Grzymała Lubański (the academy did not accept women at the time). She was among 40 admitted from around 200 applicants.
In 1916 she married Karol Stryjeński (1887-1932), an architect, print-maker, sculptor, publicist, and professor at the Academy of Fine Arts in Kraków. They had three children. Stryjeńska met with great success in the period following her marriage and the apogee of her career came in 1925 when she was awarded the Grand Prix at the International Exposition of Modern Industrial and Decorative Arts in Paris. She belonged to the art movement known as Rytm– one of only three women members with Maja Berezowska and Irena Pokrzywnicka– both represented in the art collection of the PMA.
Stryjeńska’s work is characterized by a lively temperament, vibrant palette, and confident draftsmanship, a distinctive painting style evidenced in a creative interpretation of traditional Polish folkloric motifs, specifically those of the Zakopane region, which emphasized line and flat color areas. Her compositions are genre scenes–views of everyday life–incorporating strands of folk customs, legends, and Old-Polish literature.
Zofia Stryjeńska was one of the most acclaimed artists in Poland during the interwar period and a chief proponent of the Art Deco style prevalent at the time. She had a colorful personality–a woman of the avant-garde with a quick intelligence, a winning charm, and a sharp sense of humor. The press dubbed her the “Princess of Polish Painting”.
For a number of years Stryjeńska was among the most honored artists in Poland. In 1930 the Polish government bestowed on her its uppermost award, Polonia Restituta, and in 1936 the Polish Academy of Literature awarded her the Gold Academic Wreath. Her works consistently participated in international exhibitions. She worked at a prodigious pace and was celebrated with awards in many countries, including the French Legion of Honor Cavalier’s Cross.
Even though she achieved fame for a while – she never achieved financial success. Many of her diary entries describe financial struggles, something she had to face pretty much all her life, whether it was when she lived in Poland, France or Belgium.
When she finally settled in Geneva, she lived a lonely life, ashamed of being unable to speak French well. She was diagnosed with schizophrenia and died in 1976.
Zofia Stryjeńska (z domu Lubańska; ur. 13 maja 1891 w Krakowie – zm. 28 lutego 1976 w Genewie, Szwajcaria) – polska malarka, graficzka, ilustratorka, scenografka i przedstawicielka stylu Art Déco. Obok Olgi Boznańskiej, Marii Werten i Tamary Łempickiej była jedną z najbardziej znanych polskich artystek okresu międzywojennego.
Początkowo studiowała w różnych akademiach i pracowniach w Krakowie. W 1911 roku wstąpiła do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, posługując się tożsamością swojego brata, Tadeusza Grzymały Lubańskiego (uczelnia nie przyjmowała wówczas kobiet). Znalazła się w gronie 40 przyjętych kandydatów spośród około 200 ubiegających się o miejsce.
W 1916 roku poślubiła Karola Stryjeńskiego (1887–1932) – architekta, grafika, rzeźbiarza, publicystę i profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Mieli troje dzieci. Stryjeńska odniosła wielki sukces w okresie następującym po ślubie, a apogeum jej kariery przypadło na rok 1925, kiedy to otrzymała Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych i Nowoczesnego Przemysłu w Paryżu. Należała do ugrupowania artystycznego „Rytm” – będąc jedną z zaledwie trzech kobiet w jego składzie, obok Mai Berezowskiej i Ireny Pokrzywnickiej (obie artystki są również reprezentowane w kolekcji sztuki PMA).
Twórczość Stryjeńskiej charakteryzuje się żywiołowym temperamentem, nasyconą kolorystyką i pewną kreską – to wyróżniający się styl malarski, widoczny w twórczej interpretacji tradycyjnych polskich motywów folklorystycznych, zwłaszcza tych wywodzących się z regionu zakopiańskiego, w których artystka kładła nacisk na linię i płaskie plamy barwne. Jej kompozycje to sceny rodzajowe – obrazy z życia codziennego – w które wplata wątki ludowych zwyczajów, legend oraz literatury staropolskiej.
Zofia Stryjeńska była jedną z najsłynniejszych artystek w Polsce okresu międzywojennego oraz czołową przedstawicielką dominującego w tamtym czasie stylu Art Déco. Była barwną osobowością – kobietą awangardy, obdarzoną bystrym intelektem, ujmującym wdziękiem i ciętym poczuciem humoru. Prasa nadała jej miano „Księżniczki Polskiego Malarstwa”. Przez wiele lat Stryjeńska należała do grona najbardziej uhonorowanych artystek w Polsce. W 1930 roku polski rząd nadał jej najwyższe odznaczenie – Order Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), a w 1936 roku Polska Akademia Literatury przyznała jej Złoty Wawrzyn Akademicki. Jej prace regularnie pojawiały się na wystawach międzynarodowych. Tworzyła w zawrotnym tempie i była nagradzana w wielu krajach, otrzymując między innymi francuski Krzyż Kawalerski Legii Honorowej.
Choć przez pewien czas cieszyła się sławą, nigdy nie osiągnęła sukcesu finansowego. Wiele wpisów w jej dziennikach opisuje zmagania z trudnościami materialnymi – problemem, z którym musiała mierzyć się niemal przez całe życie, niezależnie od tego, czy mieszkała w Polsce, we Francji, czy w Belgii.
Gdy ostatecznie osiadła w Genewie, wiodła samotne życie; wstydziła się tego, że nie mówiła biegle po francusku; zdiagnozowano u niej schizofrenię; zmarła w 1976 roku.